Paseaba por un sendeiro con dous amigos - o sol púxose - de súpeto o ceo tiñouse de vermello sangue, detívenme e apolleime nunha valla morto de cansancio - sangue e linguas de lume acechaban sobre o azul oscuro do fiordo e da cidade - meus amigos continuaron e eu quedeime quieto, tremendo de ansiedade, sentín un grito infinito que atravesaba a natureza.
"A enfermidade, a tolemia e a morte foron os ánxeles que rodearon o meu berce e seguíronme durante toda miña vida". Eduard Munch
4 comentarios:
resulta una colección variopinta de personajes, pero echo de menos algún comentario acerca de cada uno de ellos, siquiera una interpelación a la adivinanza de quién es quién y qué tienen de más curioso o especial.
Todos, excepto Xan Bouzada, estaban algo tolos, é un denominador común das súas personalidades...Munch-expresionista, Beiras- nacionalista, Dalí- surrealista, Nietchze- vitalista.
¿Munch no jugó en el Borussia de Dortmund?
Siñoriiiii, deme una monedita. Es para el día de dortmund
Hei Fernando, ti que eres un jicho con gracia e saleiro faime unha semblanza de Sergio Ramos. Un futbolista que é algo máis que iso, é o prototipo de algo, o modelo que quere representar algo máis que un suxeito que lle pega patadas a un esférico. Veña Fernandiño, exprime os miolos e escribe aquí o que te evoca este fulano...non nos defraudes.
Publicar un comentario