Introduçao:
Unha lata de sardiñas é unha conserva de sardiñas (Sardiña pilchardus) que soe facerse nun medio de aceite vexetal ou nun medio ácido: vinagre (escabeche), aínda que existen versións envasadas "ó natural" cos xugos da propia sardiña. Trátase dun alimento graso e saudable abundante en aceites omega 3. Teñen a ventaxa de non ter que ser limpiadas das súas espiñas e de poder ser servidas rápidamente nunha tapa, un aperitivo, ou recheo dunha empanada, ou simplemente en forma de bocadillo (o popular "bocadillo de sardiñas"-acompañada da anacrónica Skol, e que ben entraban). Existen versións comercializadas deste producto conservadas en salsa de tomate.
Historia :
O proceso de enlatado e conserva deste peixe é antigo pero a súa conserva en recipientes metálicos xa comenzou no ano 1895 mediante o ianqui enxeñeiro Frank E. Booth que vivía en Monterey, California, co enlatado de sardiñas do Pacífico (Sardinops caerulea) nunhas latas de metal convenientemente selladas.
Características :
As sardiñas enlatadas soen conter máis contido calórico que as cociñadas frescas debido ó aceite no que se atopa inmerso. É por esta razón po la que as versións en escabeche ou ó natural posúen menos calorías. As sardiñas envasadas soen estar limpias das tripas e interiores, non obstante posúen as espiñas interiores que soen ser comestibles. A sardiña é rica en contido de vitamina D. A sús cantidade de purinas as fai desaconsexables na dieta daquelas persoas que teñen hipereucemia (exceso de ácido úrico en sangue). O contenido de colesterol é relativamente elevado, aínda que soe ser inferior ó de algunhas carnes ou embutidos. Hoxe en día-Hogano para os puristas do galego- envásanse co método denominado abre sinxelo: método que permite abrir a conserva sin necesidade de abrelatas. As conservas soen ter diversas pezas que rondan aproximadamente dende os 10 gramos (pequenas) ata os 30 gramos (grandes) a peza. As pezas servidas en lata están por regra xeral descabezadas.
Unha lata de sardiñas é unha conserva de sardiñas (Sardiña pilchardus) que soe facerse nun medio de aceite vexetal ou nun medio ácido: vinagre (escabeche), aínda que existen versións envasadas "ó natural" cos xugos da propia sardiña. Trátase dun alimento graso e saudable abundante en aceites omega 3. Teñen a ventaxa de non ter que ser limpiadas das súas espiñas e de poder ser servidas rápidamente nunha tapa, un aperitivo, ou recheo dunha empanada, ou simplemente en forma de bocadillo (o popular "bocadillo de sardiñas"-acompañada da anacrónica Skol, e que ben entraban). Existen versións comercializadas deste producto conservadas en salsa de tomate.
Historia :
O proceso de enlatado e conserva deste peixe é antigo pero a súa conserva en recipientes metálicos xa comenzou no ano 1895 mediante o ianqui enxeñeiro Frank E. Booth que vivía en Monterey, California, co enlatado de sardiñas do Pacífico (Sardinops caerulea) nunhas latas de metal convenientemente selladas.
Características :
As sardiñas enlatadas soen conter máis contido calórico que as cociñadas frescas debido ó aceite no que se atopa inmerso. É por esta razón po la que as versións en escabeche ou ó natural posúen menos calorías. As sardiñas envasadas soen estar limpias das tripas e interiores, non obstante posúen as espiñas interiores que soen ser comestibles. A sardiña é rica en contido de vitamina D. A sús cantidade de purinas as fai desaconsexables na dieta daquelas persoas que teñen hipereucemia (exceso de ácido úrico en sangue). O contenido de colesterol é relativamente elevado, aínda que soe ser inferior ó de algunhas carnes ou embutidos. Hoxe en día-Hogano para os puristas do galego- envásanse co método denominado abre sinxelo: método que permite abrir a conserva sin necesidade de abrelatas. As conservas soen ter diversas pezas que rondan aproximadamente dende os 10 gramos (pequenas) ata os 30 gramos (grandes) a peza. As pezas servidas en lata están por regra xeral descabezadas.
No hay comentarios:
Publicar un comentario