juicio de una sardina enlatada/ xuízo dunha sardiña enlatada: película que da que pensar...

lunes, 20 de octubre de 2008

dalia dijo...: pensar en que? en lo que te da por pensar a ti? en lo que me daría por pensar a mi? o en lo que pensaría Alexia-Camino?; 22 de octubre de 2008 a las 6:42
el tirador de samil dijo...: tía,¡non me torpedees meu blog!, xa te teño ó meu redor para que tamén te metas aquí, deixame desdaliazarme un pouco e ocúpate doutros menesteres...sin acritude cho digo.; 22 de octubre de 2008 a las 7:06
el tirador de samil dijo...: A coitada Camino-Alexia vivía un pouco na inopia, bueno, esta non é unha palabra axeitada para a vida dun católico-cristiano-membro de opus.Eles viven resignados a súa sorte, con fe, coa crenza de que unha forza que ven do máis alá os guía. Non vou a facer aquí unha reflexión sobre a fe, que cada un faga-crea o/no que lle peta; pero si me gustaría salientar algunhas escenas da película. Son protagonizadas pola irmá da Camino; cando lle dan pedriñas para que camiñe con elas no zapato, cando lle impiden que se deteña a mirar escaparates de roupa e cando non colle un taxi e sí unha liña de bus urbana e vai sin sentarse porque así llo indica a súa "superiora". Creo que iso son as mortificacións.En fin, serafín, alá cada un co que cre e co que deixa de crer.; 22 de octubre de 2008 a las 7:25